पाण्डव शर्मा
घोराहीको साँझ त्यस दिन अरू दिनभन्दा अलि फरक लागिरहेको थियो । आकाशमा घामको उज्यालो बिस्तारै कम हुँदै थियो । सडकमा गाडीहरूको चहलपहल उस्तै थियो, मानिसहरू आआफ्नै धुनमा हिँडिरहेका थिए । तर पवनको मन भने सडकको भीडभन्दा कतै टाढा थियो । उनको मनमा एउटै कुरा खेलिरहेको थियो—आज प्रतीक्षासँग भेट हुँदै छ ।
प्रतीक्षा पवनका लागि बिल्कुलै अपरिचित नाम थिइनन् । उनीहरू पहिले पनि भेटेका थिए, कुराकानी गरेका थिए । एकअर्काको बोली सुनेका थिए, हाँसो देखेका थिए र स्वभाव बुझ्ने प्रयास गरेका थिए । उनीहरूबीच कुनै औपचारिक सम्बन्धको नाम थिएन, तर एकअर्काप्रति सामान्य चिनजानभन्दा अलि बढी चासो भने थियो । त्यो चासो प्रेम थियो कि केवल आत्मीयता, दुवैलाई सायद थाहा थिएन ।
पवनलाई प्रतीक्षाको कुरा गर्ने शैली मन पर्थ्यो । उनी कुनै कुरा सुनाउँदा त्यसमा अनावश्यक बनावट हुँदैनथ्यो । सामान्य विषयलाई पनि उनी आफ्नै तरिकाले रोचक बनाइदिन्थिन् । कहिलेकाहीँ उनी गम्भीर हुन्थिन्, कहिलेकाहीँ बच्चाजस्तै हाँस्थिन् । पवनलाई उनको यही स्वभावले आकर्षित गर्थ्यो ।
प्रतीक्षालाई पनि पवनसँग कुरा गर्दा सहज लाग्थ्यो । पवन उनको कुरा ध्यान दिएर सुन्थे । बीचमै कुरा काटेर आफ्नो विचार थोपर्ने बानी थिएन । उनी सहमत भए सहमत हुन्थे, असहमत भए पनि सम्मानपूर्वक आफ्नो कुरा राख्थे । सायद यही कारण प्रतीक्षा पवनसँग खुलेर बोल्न सक्थिन् ।
त्यस दिन भेट्ने प्रस्ताव पवनले नै गरेका थिए ।
‘कुनै दिन फुर्सद निकालेर कफी पिउन जाऊँ न,’ पवनले सहज रूपमा भनेका थिए ।
प्रतीक्षाले केही बेरपछि जवाफ दिएकी थिइन्, ‘हुन्छ नि । समय मिलाएर जाऊँला ।’
त्यो छोटो जवाफले पवनलाई धेरै खुसी बनाएको थियो । उनले खुसी देखाउन कुनै विशेष शब्द प्रयोग गरेनन् । सामान्य रूपमा कुरा टुंग्याए, तर मनमा भने त्यो भेटको कल्पना गर्न थाले ।
अन्ततः भेट्ने दिन आयो ।
घोराहीको लखन पार्कछेउको अग्लो भवनको माथिल्लो तलामा एउटा कफी पसल थियो । त्यहाँबाट सहरको केही भाग देखिन्थ्यो । सडकमा गुडिरहेका गाडी, वरपरका घर र पार्कको हरियाली माथिबाट हेर्दा बेग्लै देखिन्थ्यो । सहरको कोलाहल तल थियो, माथि भने तुलनात्मक रूपमा शान्त वातावरण ।
पवन त्यहीँ जाने निर्णयमा पुगे ।
भवनको प्रवेशद्वारमा पुगेपछि उनले लिफ्टको बटन थिचे । लिफ्टको ढोका खुलेपछि भित्र पसे र माथिल्लो तलाको बटन थिचे । लिफ्ट माथि चढ्दै गर्दा उनको मनमा अनेक कुरा खेल्न थाले ।
प्रतीक्षासँग के कुरा गर्ने होला ?
पहिले सामान्य कुरा गर्ने कि सिधै उनको हालखबर सोध्ने ?
कफी पिउँदै गर्दा कुराकानी कति लामो होला ?
उनी यस्ता प्रश्न सोचिरहेका थिए, मानौँ कुनै महत्त्वपूर्ण कामका लागि तयारी गर्दै छन् । तर यो कुनै बैठक थिएन, कुनै औपचारिक कार्यक्रम पनि थिएन । उनी केवल एक परिचित महिलासँग कफी पिउन जाँदै थिए । तैपनि मनले सामान्य भेटलाई सामान्य रूपमा लिन सकिरहेको थिएन ।
लिफ्ट खुल्यो ।
पवन बाहिर निस्किए र कफी पसलभित्र पसे । भित्र हल्का संगीत बजिरहेको थियो । केही टेबलमा मानिसहरू बसेका थिए । कसैले ल्यापटप खोलेर काम गरिरहेको थियो, कोही साथीहरूसँग हाँस्दै कुरा गरिरहेका थिए । झ्यालछेउको एउटा टेबल उनलाई उपयुक्त लाग्यो ।
उनी त्यहीँ बसे ।
वेटर आएर सोध्यो, ‘सर, के लिनुहुन्छ ?’
‘अहिले एक कप कफी दिनुहोस् । अर्को साथी आउँदै हुनुहुन्छ,’ पवनले भने ।
कफी आएपछि उनले कप समाते । तातो कफीबाट बाफ उठिरहेको थियो । उनले एक घुट्को पिए र झ्यालबाट बाहिर हेरे । तल लखन पार्क देखिन्थ्यो । केही मानिसहरू पार्कमा हिँडिरहेका थिए । कोही बेन्चमा बसेका थिए । सहर आफ्नै गतिमा चलिरहेको थियो ।
पवनले मोबाइल हेरे ।
प्रतीक्षाको सन्देश आएको थिएन ।
उनले मोबाइल टेबलमा राखे । फेरि केही बेरपछि उठाएर समय हेरे । आफूलाई नै हाँसो उठ्यो । केही मिनेटको प्रतीक्षालाई पनि उनले किन यति ध्यान दिइरहेका थिए ?
सायद कसैलाई पर्खनुको अर्थ समय बिताउनु मात्र होइन । कहिलेकाहीँ पर्खाइमै मनले अनेक कल्पना गरिरहेको हुन्छ ।
केही समयपछि लिफ्ट खुलेको आवाज आयो । पवनको ध्यान त्यतै गयो ।
प्रतीक्षा आइन् ।
उनी पसलभित्र पस्दै वरपर हेर्न थालिन् । पवनले हात उठाएर संकेत गरे । प्रतीक्षाले उनलाई देखिन् र मुस्कुराउँदै नजिक आइन् ।
‘धेरै बेर पर्खनुभयो ?’ उनले कुर्सी तान्दै सोधिन् ।
‘होइन, भर्खरै आएको,’ पवनले भने ।
यो उत्तर पूर्ण सत्य थिएन । तर त्यसमा कुनै ठूलो झुट पनि थिएन । पवन केही समयदेखि प्रतीक्षाकै पर्खाइमा थिए, तर उनलाई पर्खनु असहज लागेको थिएन ।
‘कफी मगाउनुभयो ?’ प्रतीक्षाले टेबलमा राखिएको कप हेर्दै सोधिन् ।
‘आफ्नो त मगाएँ । तपाईं के लिनुहुन्छ ?’
‘म पनि कफी नै लिन्छु ।’
पवनले वेटरलाई बोलाए । प्रतीक्षाले आफ्नो कफी मगाइन् । त्यसपछि उनीहरू एकछिन मुस्कुराउँदै एकअर्कालाई हेरे ।
कुरा सुरु गर्न दुवैलाई कुनै कठिनाइ थिएन, तर सुरुमा के बोल्ने भन्ने सानो अन्योल भने थियो । पहिलेदेखि कुरा गर्दै आएका मानिसहरू पनि आमनेसामने बसेर फुर्सदमा बोल्न थाल्दा केही क्षण मौन हुन सक्छन् । उनीहरूबीच पनि त्यस्तै भयो ।
अन्ततः पवनले नै मौनता तोडे ।
‘आज त समय निकाल्नुभयो नि ।’
प्रतीक्षा हाँसिन् ।
‘तपाईंले बोलाएपछि आउनैपर्यो नि ।’
‘त्यसो भए अबदेखि बोलाइरहनुपर्ने भयो ।’
‘त्यो त तपाईंको व्यवहारमा भर पर्छ,’ प्रतीक्षाले मुस्कुराउँदै भनिन् ।
पवन पनि हाँसे । कुराकानीको सुरुवातमै वातावरण सहज भयो ।
कफीको अर्को कप टेबलमा आयो । प्रतीक्षाले कप समातिन् र बिस्तारै कफी पिउन थालिन् । पवनले उनलाई हेर्दै सोधे, ‘आजभोलि केमा व्यस्त हुनुहुन्छ ?’
‘व्यस्तता त उस्तै हो । घर, परिवार, काम । कहिलेकाहीँ आफ्नै लागि समय निकाल्नै गाह्रो हुन्छ । तपाईंको नि ?’
‘मेरो पनि उस्तै हो । बिहानदेखि साँझसम्म आफ्नै दौडधुप । कहिलेकाहीँ दिन बितेको पत्तै हुँदैन ।’
‘त्यही त । दिन त बित्छ, तर आफूले मन पराएको काम गर्न समय नै मिल्दैन ।’
‘तपाईंलाई मन पर्ने काम के हो ?’
प्रतीक्षा केही बेर सोचिन् ।
‘कहिलेकाहीँ एक्लै बसेर मन लागेको कुरा सोच्न मन लाग्छ । कुनै कामको चिन्ता नहोस्, कसैलाई जवाफ दिनुपर्ने दबाब नहोस् । बस्, आफूलाई मन लागेको कुरा सोच्न पाइयोस् ।’
पवनले उनको कुरा ध्यान दिएर सुने ।
‘यो त सबैलाई चाहिने कुरा रहेछ । तर हामी आफूलाई नै समय दिन बिर्सन्छौँ ।’
‘हो नि । अरूको कुरा सुन्दासुन्दै आफ्नै मनको कुरा सुन्न भ्याइँदैन ।’
यो वाक्यले पवनलाई छोयो । उनलाई लाग्यो, प्रतीक्षा सामान्य कुरा गरिरहेकी थिइनन् । उनको जीवनमा पनि केही यस्ता पक्ष थिए, जुन उनी सबैसँग बाँड्दिनथिन् ।
‘तपाईंको मनमा धेरै कुरा हुन्छन् जस्तो छ,’ पवनले भने ।
‘सबैको मनमा हुन्छन् होला । फरक यत्ति हो, कसैले भन्छन्, कसैले भन्दैनन् ।’
‘तपाईं चाहिँ कुन समूहमा पर्नुहुन्छ ?’
‘मान्छेअनुसार फरक पर्छ,’ प्रतीक्षाले सहजै भनिन् ।
पवनले थप प्रश्न गरेनन् । उनले बुझ्न खोजेको कुरा प्रतीक्षाले छोटो वाक्यमै भनिसकेकी थिइन् । सबै कुरा सबैसँग भन्न सकिँदैन । तर कसैसँग कुरा गर्दा मन हलुका हुन्छ भने त्यस्तो मान्छेको उपस्थिति आफैँमा महत्त्वपूर्ण हुन सक्छ ।
कुराकानी बिस्तारै परिवारतिर मोडियो ।
उनीहरूले घरपरिवारका कुरा गरे । घरमा हुने सामान्य विवाद, जिम्मेवारी, समयको अभाव र परिवारसँग बिताउन चाहेको समयबारे कुरा गरे । कहिलेकाहीँ एकअर्काको अनुभव सुनेर सहमति जनाए, कहिलेकाहीँ हाँसे ।
प्रतीक्षाले घरको एउटा सामान्य घटना सुनाइन् । कुनै दिन घरमा सानो कुरालाई लिएर भएको छलफल अन्ततः ठूलो बहसमा परिणत भएको रहेछ । उनले घटनालाई यति रमाइलो शैलीमा सुनाइन् कि पवन हाँस्दा हाँस्दै रोकिए ।
‘तपाईं त कुरा सुनाउन निकै सिपालु हुनुहुँदो रहेछ,’ पवनले भने ।
‘घटना नै त्यस्तो थियो । मैले के गर्नु ?’ प्रतीक्षाले हाँस्दै जवाफ दिइन् ।
‘होइन, घटना त अरूको जीवनमा पनि हुन्छन् । तर तपाईंले सुनाउने तरिका चाहिँ फरक छ ।’
‘त्यसो भए अबदेखि तपाईंलाई कथा सुनाउने जिम्मा मेरो भयो ।’
‘म त सुन्न तयार छु ।’
दुवै फेरि हाँसे ।
त्यस दिन उनीहरूले कुनै गम्भीर विषयमा मात्र कुरा गरेनन् । बाल्यकालका सम्झना, साथीभाइका बानी, मन पर्ने खानेकुरा, घुम्न जाने रहर र जीवनमा कहिल्यै पूरा गर्न नपाएका साना इच्छाहरू पनि कुरा गरे ।
कहिलेकाहीँ प्रतीक्षा बोल्थिन्, पवन चुपचाप सुन्थे । कहिलेकाहीँ पवनले आफ्नो अनुभव सुनाउँथे, प्रतीक्षा ध्यान दिएर सुन्थिन् । कुराकानीमा कसैले आफूलाई ठूलो देखाउने प्रयास गरेन । न त कसैले अर्को व्यक्तिलाई प्रभावित पार्न अनावश्यक कुरा गर्यो ।
सायद यही सहजताले उनीहरूलाई एकअर्काको नजिक ल्याइरहेको थियो ।
केही समयपछि प्रतीक्षाले झ्यालबाहिर हेर्दै भनिन्, ‘यहाँबाट घोराही राम्रो देखिँदो रहेछ ।’
पवनले पनि बाहिर हेरे ।
‘हो । तल हुँदा हामीलाई सहरको भीड मात्र देखिन्छ । माथि आएपछि त्यही सहरको अर्को रूप देखिँदो रहेछ ।’
‘मान्छेको जीवन पनि त्यस्तै होला है ?’
‘कसरी ?’
‘नजिकबाट हेर्दा समस्या मात्रै देखिन्छन् । अलि परबाट हेर्दा ती समस्यासँगै अरू कुरा पनि देखिन्छन् ।’
पवन केही बेर चुप लागे ।
‘तपाईंले त आज दार्शनिक कुरा गर्न थाल्नुभयो ।’
प्रतीक्षा हाँसिन् ।
‘कहिलेकाहीँ कफीले पनि यस्तो बनाउँछ ।’
‘त्यसो भए अर्को कप मगाउनुपर्ला ।’
‘पहिले यो सकौँ ।’
उनीहरूको हाँसो फेरि कफी पसलको शान्त वातावरणमा मिसियो ।
केही बेरपछि पवनले चुरोट खाने इच्छा व्यक्त गरे । प्रतीक्षाले पनि चुरोट खाने बताइन् । दुवै केही समयका लागि बाहिर निस्किए र चुरोट सल्काए ।
साँझको हावा चलिरहेको थियो । उनीहरू चुरोटका खिल्ली तान्दै सामान्य कुरा गरिरहेका थिए । चुरोटको धुवाँ हावामा फैलिँदै हराउँदै थियो । तल सडकमा गाडीहरू ओहोरदोहोर गरिरहेका थिए ।
प्रतीक्षाले चुरोटको धुवाँ बाहिर फ्याँक्दै भनिन्, ‘मान्छेले आफूलाई चाहिने कुराभन्दा पनि बानी परेका कुराहरू धेरै गरिरहन्छ, है ?’
पवनले उनको अनुहारतिर हेरे ।
‘तपाईं चुरोटको कुरा गर्दै हुनुहुन्छ कि अरू केहीको ?’
प्रतीक्षाले मुस्कुराउँदै भनिन्, ‘तपाईं जे बुझ्नुहुन्छ ।’
पवन हाँसे ।
‘त्यसो भए यो प्रश्नको उत्तर म दिन्नँ ।’
‘किन ?’
‘किनभने तपाईंले प्रश्न नै पूरा गर्नुभएको छैन ।’
‘सबै कुरा पूरा भन्नैपर्छ भन्ने छ र ?’
‘छैन । तर अधुरो कुरा बुझ्ने जिम्मा पनि सधैँ अर्को मान्छेलाई दिन मिल्दैन ।’
प्रतीक्षाले केही बेर पवनलाई हेरिन् । त्यसपछि हल्का हाँस्दै भनिन्, ‘तपाईं कुरा गर्न पनि जान्नुहुँदो रहेछ ।’
‘तपाईंको अगाडि मात्रै होला ।’
यो कुरा पवनले सहज रूपमा भनेका थिए । तर भनिसकेपछि उनलाई आफ्नै वाक्य अलि फरक लाग्यो । प्रतीक्षाले पनि त्यसलाई सामान्य रूपमा लिइन् कि मनमा केही अर्थ लगाइन्, पवनले बुझ्न सकेनन् ।
दुवै केही बेर चुप लागे ।
त्यो मौनता अप्ठ्यारो थिएन । उनीहरूबीच बोल्नका लागि कुरा सकिएको थिएन, तर हरेक क्षण शब्द आवश्यक पनि थिएनन् ।
चुरोट सकिएपछि उनीहरू फेरि भित्र आएर बसे ।
अब कुराकानी पहिलेभन्दा अलि व्यक्तिगत हुन थालेको थियो । उनीहरूले जीवनका अपेक्षाबारे कुरा गरे । आफूले चाहेको जस्तो जीवन सधैँ बाँच्न नपाइने कुरा गरे । जिम्मेवारीले मानिसलाई परिपक्व बनाउने भए पनि कहिलेकाहीँ आफ्नै इच्छा पछाडि छोड्नुपर्ने अवस्था आउनेबारे चर्चा गरे ।
‘तपाईंलाई कहिलेकाहीँ आफ्नै लागि बाँच्न मन लाग्दैन ?’ प्रतीक्षाले सोधिन् ।
पवनले तुरुन्तै उत्तर दिएनन् ।
‘लाग्छ नि । तर आफ्नै लागि बाँच्नु भनेको अरूलाई बिर्सनु होइन । आफूलाई पनि बिर्सनु हुँदैन भन्ने हो जस्तो लाग्छ ।’
प्रतीक्षाले टाउको हल्लाइन् ।
‘हो, आफूलाई पनि समय दिनुपर्छ । सधैँ जिम्मेवारी मात्रै सम्झेर बस्दा मान्छे थाक्छ ।’
‘तर जिम्मेवारी छोडेर पनि त हुँदैन ।’
‘त्यो त हो ।’
उनीहरू दुवै विवाहित थिए । दुवैको आफ्नै परिवार थियो, आफ्नै दायित्व थियो । उनीहरूलाई यो कुरा थाहा थियो र एकअर्काको जीवनप्रति सम्मान पनि थियो । उनीहरूको कुराकानीमा परिवारप्रति गुनासोभन्दा बढी जीवनलाई बुझ्ने प्रयास थियो ।
तर मान्छेको मनलाई सधैँ स्पष्ट परिभाषामा बाँध्न सकिँदैन ।
कहिलेकाहीँ कसैसँग कुरा गर्दा आफूलाई बुझिएको अनुभूति हुन्छ । कसैले ध्यान दिएर सुन्दा आफ्ना कुरा महत्त्वपूर्ण छन् भन्ने लाग्छ । कुनै व्यक्तिको हाँसो सम्झनामा रहन्छ, उसको बोली दिनभरि मनमा गुञ्जिरहन्छ । त्यसको अर्थ के हो भन्ने कुरा तुरुन्तै थाहा नहुन सक्छ ।
पवनलाई प्रतीक्षासँग कुरा गर्दा यस्तै केही अनुभूति भइरहेको थियो ।
उनी प्रतीक्षालाई सम्मान गर्थे । उनको पारिवारिक जीवनको सम्मान गर्थे । प्रतीक्षाले पनि पवनलाई त्यसरी नै हेर्थिन् भन्ने पवनलाई लाग्थ्यो । तर उनीहरूबीचको आत्मीयता केवल सामान्य मित्रतामै सीमित थियो कि त्यसमा कुनै अस्पष्ट आकर्षण पनि मिसिएको थियो, यसको उत्तर कसैसँग थिएन ।
सायद त्यस दिन उनीहरू उत्तर खोज्न पनि बसेका थिएनन् ।
उनीहरू त केवल केही समय एकअर्कासँग बिताउन चाहन्थे ।
कुराकानी फेरि हाँसोमा फर्कियो । प्रतीक्षाले एउटा पुरानो साथीको अनौठो बानी सुनाइन् । पवनले आफ्नो जीवनमा घटेको एउटा रमाइलो घटना सुनाए । प्रतीक्षाले बीचबीचमा प्रश्न गरिन् । पवनले घटनालाई थप रोचक बनाउँदै लगे ।
समय कसरी बित्यो, उनीहरूले पत्तै पाएनन् ।
पवनले मोबाइल हेर्दा साँझ निकै ढल्किसकेको थियो ।
‘ओहो, समय त धेरै बितिसकेछ,’ उनले भने ।
प्रतीक्षाले पनि घडी हेरिन् ।
‘हो त । बसेको कति बेर भइसक्यो ।’
‘कुरा गर्दै गर्दा समयको पत्तै नहुने रहेछ ।’
‘रमाइलो कुराकानी भयो भने त्यस्तै हुन्छ,’ प्रतीक्षाले भनिन् ।
पवनले उनको अनुहारतिर हेरे । उनी मुस्कुराइरहेकी थिइन् । पवनलाई त्यो मुस्कान मन पर्यो । तर उनले मन परेको कुरा शब्दमा व्यक्त गरेनन् ।
‘फेरि पनि भेट्नुपर्छ,’ उनले सहज रूपमा भने ।
प्रतीक्षाले कप टेबलमा राखिन् ।
‘समय मिल्यो भने किन नभेट्ने ?’
‘त्यसो भए म फेरि बोलाउँछु ।’
‘हुन्छ ।’
त्यसपछि उनीहरू उठे । बिल तिर्ने विषयमा सामान्य छलफल भयो । अन्ततः पवनले बिल तिरे । प्रतीक्षाले धन्यवाद भनिन् र दुवै लिफ्टतिर लागे ।
लिफ्टमा चढ्दा उनीहरू फेरि सामान्य कुराकानी गरिरहेका थिए । तल झर्ने केही क्षणमै भवनको माथिल्लो तलामा बनेको आत्मीय वातावरण र सडकको व्यस्त संसारबीचको दूरी घट्दै गयो ।
लिफ्टको ढोका खुल्यो ।
उनीहरू बाहिर निस्किए ।
सडकमा आइपुगेपछि प्रतीक्षाले भनिन्, ‘आजको समय राम्रो लाग्यो ।’
पवनले मुस्कुराउँदै उत्तर दिए, ‘मलाई पनि ।’
‘लौ, अब लाग्छु ।’
‘हुन्छ, सुरक्षित जानुहोला ।’
‘तपाईं पनि ।’
प्रतीक्षा आफ्नो बाटोतिर लागिन् । पवन केही बेर उभिएर उनलाई हिँड्दै गरेको हेर्दै रहे । त्यसपछि उनी पनि आफ्नो बाटो लागे ।
घर फर्कँदै गर्दा पवनको मनमा कफी पसलको दृश्य दोहोरिइरहेको थियो । प्रतीक्षाको हाँसो, उनले सुनाएका घटना, बीचबीचमा गरेका प्रश्न र अन्तिममा भनेको ‘आजको समय राम्रो लाग्यो’ भन्ने वाक्य उनको सम्झनामा आइरहेको थियो ।
उनले मोबाइल निकाले ।
प्रतीक्षालाई केही लेखूँ कि भन्ने लाग्यो ।
‘आज रमाइलो भयो । फेरि भेटौँला’ लेख्न खोजे । तर केही बेर सोचेर उनले मोबाइल बन्द गरे । भेटमै त्यो कुरा भनिसकेका थिए । फेरि तत्काल सन्देश पठाउनैपर्छ भन्ने के थियो र ?
पवनले आफैँलाई सम्झाए, ‘हरेक अनुभूतिलाई तुरुन्तै शब्द दिनुपर्छ भन्ने छैन ।’
उता प्रतीक्षा पनि घर पुगिसकेकी थिइन् । दिनभरिका काम र घरपरिवारका कुराबीच कफी पसलको भेट उनको मनमा कताकता आइरहेको थियो । पवनसँग खुलेर कुरा गर्न पाएकोमा उनलाई खुसी लागेको थियो । उनले आफ्नो मनमा उठेको अनुभूतिलाई कुनै नाम दिइनन् । नाम दिनुपर्ने आवश्यकता पनि ठानिनन् ।
उनीहरू दुवैको जीवनमा आफ्नै संसार थियो । त्यो संसारप्रतिको जिम्मेवारी र सम्मान पनि थियो । तर त्यसको अर्थ उनीहरूले नयाँ मित्रता, आत्मीयता वा कसैसँग खुलेर कुरा गर्न पाउने अवसरबाट आफूलाई टाढा राख्नुपर्छ भन्ने थिएन ।
कहिलेकाहीँ जीवनमा कोही यस्तो व्यक्ति भेटिन्छ, जससँग कुरा गर्दा मन हलुका हुन्छ । उसको उपस्थितिले दिन अलि राम्रो बनाइदिन्छ । ऊसँग बिताएको केही समय सम्झँदा अनायासै मुस्कान आउँछ । तर त्यो अनुभूति कहाँ पुग्छ, कस्तो रूप लिन्छ वा कुनै नाम पाउँछ कि पाउँदैन भन्ने कुरा समयले नै बताउँछ ।
पवन र प्रतीक्षाको सम्बन्ध पनि त्यही मोडमा थियो ।
उनीहरूबीच कुनै प्रेम प्रस्ताव भएको थिएन । कसैले कसैलाई विशेष सम्बन्धको वाचा गरेको थिएन । उनीहरूले भविष्यका कुनै योजना बनाएका थिएनन् । तर त्यो साँझ उनीहरू एकअर्काका लागि केही समय छुट्याउन पाएकोमा खुसी थिए ।
सायद उनीहरूको सम्बन्धको सुन्दरता त्यहीँ थियो ।
सबै कुरा स्पष्ट पार्नुपर्ने थिएन । सबै अनुभूतिको नाम राख्नुपर्ने थिएन । कतिपय सम्बन्धहरू प्रश्नकै रूपमा सुन्दर रहन्छन्, किनभने तिनमा एकअर्कालाई बुझ्ने ठाउँ बाँकी रहन्छ ।
त्यस रात सुत्नुअघि पवनलाई फेरि लखन पार्कछेउको त्यो कफी पसल सम्झना आयो । अग्लो भवन, लिफ्टको यात्रा, झ्यालबाहिर देखिएको घोराही, टेबलमा राखिएका कफीका कप, चुरोटको धुवाँ र प्रतीक्षाको हाँसो ।
उनले मनमनै सोचे, ‘कहिलेकाहीँ एउटा सामान्य भेटले पनि दिनलाई विशेष बनाइदिँदो रहेछ ।’
त्यसपछि उनले आँखा बन्द गरे ।
तर निदाउनुअघि मनमा एउटा प्रश्न भने आइरह्यो ।
प्रतीक्षाले पनि आजको भेटलाई त्यति नै विशेष मानेकी होलिन् त ?
यसको उत्तर पवनसँग थिएन ।
सायद प्रतीक्षासँग पनि थिएन ।
तर एउटा कुरा निश्चित थियो—लखन पार्कछेउको त्यो कफी पसल अब उनीहरूका लागि एउटा सामान्य ठाउँ मात्र रहेन । त्यो ठाउँमा उनीहरूले एकअर्कासँग हाँसेका थिए, मनका कुरा सुनाएका थिए र व्यस्त जीवनबाट केही समय चोरेर आफ्ना लागि बाँडेका थिए ।
त्यो भेटको सम्झना उनीहरू दुवैको मनमा कतै सुरक्षित रह्यो ।
अनि पवनको जीवनमा प्रतीक्षा एउटा यस्तो नाम बनिन्, जसलाई सम्झँदा कुनै ठूलो घोषणा गर्नुपर्दैनथ्यो । मनमा हल्का मुस्कान आए पुग्थ्यो ।
प्रतीक्षाका लागि पनि पवन सायद त्यस्तै एउटा परिचित अनुहार बनेका थिए, जससँग कुरा गर्दा दिनको थकान केही कम हुन्थ्यो ।
उनीहरू फेरि भेट्ने थिए कि थिएनन्, कहिले भेट्ने थिए, अर्को भेटमा के कुरा गर्ने थिए—यी सबै कुरा भविष्यकै जिम्मामा थिए ।
तर त्यो साँझ उनीहरूले एउटा कुरा अनुभव गरेका थिए ।
मान्छे कहिलेकाहीँ कसैको जीवनमा ठूलो परिवर्तन ल्याउन होइन, उसको व्यस्त दिनमा केही मीठा क्षण थप्न आउँछ । र कहिलेकाहीँ, ती केही क्षण नै लामो समयसम्म सम्झनामा रहिरहन्छन् ।
